Który fragment jest fałszywy? Możesz kliknąć kilka zdań w tekście petycji i przy każdym napisać, co jest prawdą. To jest opcjonalne.
Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.
25 i co dalej?
Petycja za prawem do godnego życia niesamodzielnych dorosłych osób z niepełnosprawnością
Zwracamy się do Pani Premier z petycją, aby w Polsce w pełni realizowano postanowienia Konwencji Praw Osób Niepełnosprawnych w stosunku do osób niepełnosprawnych od urodzenia, niesamodzielnych, zależnych od wsparcia innych.
Konieczne jest podjęcie działań, by osoby dorosłe z niepełnosprawnością intelektualną i sprzężoną znalazły właściwą pomoc, gdy ukończą etap edukacji.
Wnioskujemy o:
Utworzenie/rozwinięcie sieci dziennych ośrodków wsparcia, tak by mogły one prowadzić stałe wsparcie dla osób niesamodzielnych z niepełnosprawnością intelektualną i sprzężoną uwzględniając ich potrzeby i możliwości;
Zapewnienie ciągłego finansowania takich placówek - odejście od konkursowego trybu przyznawania dotacji;
Zapewnienie osobom niepełnosprawnym ruchowo dojazdu do tych placówek.
25 lat i co dalej? Nowy etap w życiu, rozpoczęcie kariery zawodowej, wejście w dorosłość i podjęcie wiążących się z nią wyzwań? Nie dla wszystkich. Dla osób z niepełnosprawnością intelektualną i sprzężoną 25. urodziny to nie powód do świętowania, lecz koniec godnego, bezpiecznego etapu życia.
Niestety wciąż brakuje odpowiedniego systemu, który mógłby zapewnić osobom z największą niepełnosprawnością funkcjonowanie w społeczeństwie. Wejście w dorosłość to dla tych osób oraz ich rodzin początek osobistego i rodzinnego dramatu. Dlaczego? W okresie edukacyjnym (od 6. do 25. roku życia dziecka) rodzice mogą w miarę normalnie funkcjonować, prowadzić aktywność zawodową, gdyż ich dzieckiem zajmują się w ciągu dnia fachowcy, specjaliści, nauczyciele.
Po 19 latach nauki, inwestowania w ich rozwój, nabywania różnych umiejętności i kompetencji, absolwenci szkół specjalnych zostają nagle pozbawieni wsparcia, co praktycznie oznacza regres w funkcjonowaniu społecznym. Niestety z reguły nie uzyskują pomocy w Środowiskowych Domach Samopomocy czy w Warsztatach Terapii Zajęciowej.
Zgodnie z ratyfikowaną w 2012 roku przez Polskę Konwencją Praw Osób Niepełnosprawnych, osoby z niepełnosprawnością mają prawo do bezpiecznej przyszłości i korzystania w pełni praw obywatelskich na równi z innymi, również po zakończeniu etapu edukacji.
Warto zaznaczyć, że w Polsce zdecydowanie brakuje placówek dla osób dorosłych ze sprzężoną niepełnosprawnością. Taką placówką (jedną z nielicznych w Warszawie i na Mazowszu) jest, prowadzony przez Stowarzyszenie „Tęcza”, Ośrodek Wsparcia „Sokrates” dla dorosłych osób niewidomych i słabowidzących z niepełnosprawnością ruchową, intelektualną, całościowymi zaburzeniami rozwoju. Finanse tych nielicznych placówek zależą jednak od niestałych dotacji i są zdecydowanie zbyt małe w stosunku do potrzeb tej grupy osób.
Zdaniem środowiska rodziców i organizacji pozarządowych konieczne jest stworzenie planu systemowego wsparcia dla dorosłych niesamodzielnych osób z niepełnosprawnością - zapewnienie odpowiedniej liczby miejsc w dziennych ośrodkach wsparcia o charakterze edukacyjno-rehabilitacyjnym blisko miejsca ich zamieszkania. Oczekujemy, że finansowanie tych placówek będzie zapewnione w formie stałej dotacji adekwatnej do wielorakich potrzeb osób z niepełnosprawnością.
Nadal obserwujemy niedostateczny dostęp do usług asystenta osoby niepełnosprawnej, brak jest rozwiązań pozwalających na wytchnienie rodziców, nawet krótkotrwały odpoczynek od nieustającej opieki nad zależną od nich osobą również w sytuacjach nagłych i kryzysowych; słabo rozwinięta jest sieć mieszkań wspomaganych.
Nasze środowisko niepokoi się, że pozostało samo z problemami swoich „dorosłych dzieci” - najbardziej niesamodzielnych osób z niepełnosprawnością sprzężoną. Wraz z rodzinami jest to duża grupa społeczna, na temat której brak jest jednak dokładnych danych statystycznych. To słabo widoczna społeczność wykluczonych. Apelujemy o bezpieczną przyszłość dla naszych niesamodzielnym bliskich – mają prawo do godnego życia i wsparcia.
Prosimy o pomoc w zmianie tej sytuacji.
Niniejsza petycja zostanie przekazana na ręce Pani Premier Beaty Szydło.