Petycjeonline.com

Zgłoś petycję

List otwarty do redakcji Gazety Wyborczej

Petycje wyrażają opinie. Nie zgadzanie się z petycją albo uważanie, że nie ma sensu, nie jest podstawą do zgłoszenia, a takie zgłoszenia są zamykane automatycznie. Zgłoś petycję tylko wtedy, gdy narusza prawo albo nasze Zasady społeczności, na przykład mowę nienawiści, zniesławienie osoby albo organizacji, publikowanie prywatnych informacji lub oszustwo. Nie sprawdzamy, czy twierdzenia zawarte w petycji są prawdziwe, za nie odpowiada autor.

To zgłoszenie trafia do osób zarządzających tą stroną, a nie do autora petycji ani do żadnego organu. Jeśli masz pytanie lub chcesz przekazać autorowi opinię, wyślij mu wiadomość.

Czy możesz napisać swoje zgłoszenie po angielsku? Wtedy możemy je rozpatrzyć szybciej, ponieważ nie musimy zamawiać tłumaczenia.
Dlaczego to zgłaszasz?
Co jest nie tak z nazwą?
Napisz w polu tekstowym poniżej, co każe ci tak sądzić.

Petycje wyrażają opinie. Nie zgadzanie się z petycją albo uważanie, że nie ma sensu, nie jest podstawą do zgłoszenia, a my nie usuwamy petycji tylko dlatego, że ktoś się z nimi nie zgadza.

Jeśli to wyślesz, twoja niezgoda zostanie zarejestrowana, a zgłoszenie zostanie automatycznie zamknięte bez podjęcia działań; decyzja zostanie wysłana na twój adres e-mail. Jeśli treść narusza prawo lub nasze Zasady społeczności, wybierz powyższą opcję zamiast tego.

Możesz też rozpocząć własną petycję albo skontaktować się z autorem.

Czy fałszywe twierdzenie dotyczy ciebie, twojej organizacji lub innej możliwej do zidentyfikowania osoby albo organizacji?

Który fragment jest fałszywy? Możesz kliknąć kilka zdań w tekście petycji i przy każdym napisać, co jest prawdą. To jest opcjonalne.

Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.

List otwarty do redakcji Gazety Wyborczej

Do:

Bartosz T. Wieliński

Wicenaczelny Gazety Wyborczej

Do wiadomosci:

Ambasada Australii w Warszawie

Szanowna Redakcjo i Drogi Panie Redaktorze

Jak wielu polskich emigrantów w Australii z dużym niesmakiem przeczytałam artykuł Agnieszki Burton „Najtwardszy lockdown świata to nie przypadek. Australia nigdy nie byla wyluzowana i gościnna”.

Kilka sprostowań i słów polemiki jestem winna moim australijskim przyjaciołom, których język polski na szczęście ogranicza się do kilku zwrotów grzecznościowych i nie przeczytają tego tekstu, ale przede wszystkim bohaterce artykułu – Australii.

W tym „niegościnnym kraju” od 1945 r. osiedliło sie ponad 7.5 mln obcokrajowców. Połowa australijskiego społeczeństwa ma co najmniej jednego rodzica urodzonego poza Australią. Wielu z nas Australia nie tylko przyjęła w okresie masowej emigracji lat 80., ale też, może w ramach terapii lęku przed obcymi, opłaciła nam bilety lotnicze.

Przez wiele lat, w rankingu The Global Liveability Index, Melbourne zajmowało czołową pozycję, a w pierwszej dziesiątce było kilka innych australijskich miast. W naznaczonym covidem rankingu 2021 na trzecim miejscu jest Adelaide, , szóstym Perth, dziewiątym Melbourne i dziesiątym Brisbane. Wygląda na to, że nieprzyjazna, zamknięta i bojąca się obcych Australia, zdominowała ten ranking całkowicie.

Artykuł, początkowo osobisty, bo opowiada o własnych przeżyciach autorki, potem stara się pokazać jakąś uniwersalną prawdę o „udawanej walce z cowidem’, choć może raczej udanej, bo w Australii do tej pory zmarły na covid 1184 osoby w porównaniu z 75 000 w Polsce.

Odnosząc się do historycznych niechlubnych wątków australijskiej przeszłości autorka sugeruje ciągłość mentalności i schematu postępowania rządzących, choć jedyną ciągłością jest geograficzne położenie Australii, które determinuje podobne do innych wysp podejście do pandemii (Nowa Zelandia, Nowa Caledonia).

Wszystko, nawet uczenie dzieci w szkole respektowania prawa, poszanowania wspólnej własności i działania dla dobra ogółu brzmi tu jak oskarżenie. Zwyczajne na wszystkich granicach formularze, deklaracje i pytania o zawartość bagażu opisane są jako forma szykan, podobnie jak rygorystyczne przestrzeganie przez służby graniczne zasad dbałości o bio security. A przeciez sama autorka, akapit wyżej, wspomina o popełnionych w przeszłości błędach w chronieniu unikalnej australijskiej przyrody.

Reasumujac z tego tendencyjnego artykułu, w którym autorka sama sobie odpowiada na pytanie „czy aby na pewno” mieszkańcy Australii sa szczęściarzami, z góry znając na nie odpowiedź, w każdym zdaniu przebija źle skrywana niechęć do Australii, kraju, który wbrew jej opinii był i pozostaje dla wielu z nas przyjazny.

Warto też zaznaczyć, ze oprócz Polaków, którym obostrzenia przypominaja komunę i którzy wymyślają kolejne teorie spiskowe, jest też liczna grupa, która takich treści nie toleruje na swoim forum, natomiast rozumie, wspiera i docenia chroniące ludzkie życie postępowanie australijskich wladz. Autorka nie znalazłaby w tej grupie wsparcia dla swoich tez, toteż pewnie dlatego ich tam nie szukala.

Jacek Kuroń mawiał, że dokonać wyboru między sytuacją złą a dobrą potrafi każdy głupiec, niestety, bywają wybory między dwiema złymi sytuacjami. Przed wyborem jednej ze złych sytuacji stanęły rządy niemal wszystkich krajów świata.

Od prawie dwóch lat doświadczamy w Australii mniejszych lub większych niedogodności związanych z COVID19. O wprowadzanych na terenach poszczególnych stanów obostrzeniach decydują rządy stanowe. Niektóre stany mają za sobą zaledwie kilkudniowe lockdowny, które pozwoliły zażegnać niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się wirusa. Jedynie dwa stany, Victoria i NSW, czyli powierzchniowo 1/7 całej Australii, w której mieszka ponad połowa całej populacji, doświadczają wielotygodniowych obostrzeń. Obydwa te stany mają obecnie szczegółowy plan wychodzenia z pandemii związany z osiąganiem kolejnych progów zaszczepień.

Pomimo całego wsparcia dla działań rządu, zauważamy jego błędy, z których największym jest opóźnienie szczepień i ich brak w dostatecznej ilości.

Jest zrozumiałe, że zamknięcie granic kraju, nieprecyzyjne kryteria wydawania pozwoleń na powrót jego obywateli, przedłużające się procedury i koszty związane z kwarantanną, były i są źródłem stresu, dramatów rodzinnych i cierpień opisanych w tym artykule.

Australia jest krajem wielokulturowym, więc stacje telewizyjne pokazują informacje o szczególnie drastycznych przypadkach łamania cowidowych obostrzeń niezaleznie od koloru skóry, pozycji społecznej i stanu posiadania. Oprócz dziewcząt wyglądających na Afrykanki pokazywano białe twarze rodziny multimilionera, która luksusowym jachtem opuściła zamkniety stan Victoria, udając sie do słonecznego Queensland. Ministerowi rządu stanowego NSW, ktory przekroczył dozwolony limit kilometrów w podróży z domu do domku letniskowego, nie pomogły tłumaczenia, że po drodze nigdzie nie wysiadał z samochodu. Nie tylko zapłacił karę, ale też musiał ustąpić ze stanowiska.

Sugerowanie wiec systemowego rasizmu w tv mija sie z prawdą, podobnie jak sugerowanie policyjnego charakteru australijskiego państwa posługując się nieprawdziwymi lub źle odczytanymi danymi liczbowymi.

Najbardziej jednak przykre jest zastąpienie w tym tekście solidnego warsztatu dziennikarskiego wyszydzaniem i ośmieszaniem australijskiego akcentu i wymowy („Australijczycy czesto powtarzaja z kwaczącym, nosowym akcentem”, „Slucham jak Australijczycy kwaczą ”). Jest to tym bardziej zaskakujące, że to przecież my, emigranci, mówimy tutaj z obcym akcentem. Żadna szanujaca sie australijska gazeta nie zamieściłaby tekstu ze sformułowaniami pod adresem innego narodu najdelikatniej mówiąc złośliwymi, a wg australijskich standardów ocierajacymi sie o mowę nienawiści. Tym bardziej dziwi zamieszczenie tego tekstu w gazecie, ktora jest mi bliska od pierwszego numeru i od lat towarzyszy mi na obczyźnie i chciałabym aby tak pozostalo.

Będziemy wzdzięczni za udostępnienie naszego listu na łamach gazety, tak aby dotarł do równie szerokiego grona odbiorców jak sam artykuł.

Z wyrazami szacunku,

Irena Korus-Domagala w imieniu podpisanych poniżej przedstawicieli Polonii australijskiej.

Nie sprawdzamy, czy twierdzenia zawarte w petycji są prawdziwe, za nie odpowiada autor. Jeśli to wyślesz, zostanie to zarejestrowane, a zgłoszenie zostanie automatycznie zamknięte bez podjęcia działań; decyzja zostanie wysłana na twój adres e-mail.

Możesz rozpocząć własną petycję z informacjami, które uważasz za poprawne, albo skontaktować się z autorem.

Fałszywe twierdzenie dotyczące możliwej do zidentyfikowania osoby albo organizacji to zniesławienie i podejmujemy w takich przypadkach działania.

Dalej: zgłoś zniesławienie

Kogo dotyczy treść?
Czy osoba, której dotyczy treść, jest politykiem, osobą decyzyjną albo inną osobą publiczną?
Co krytykuje ta treść?

Publiczna krytyka tego, jak polityk albo osoba decyzyjna działa w swojej roli publicznej, jest dozwolona, także wtedy, gdy zdarzenia miały miejsce dawno temu. Sam fakt, że sprawa jest stara, nie jest podstawą do usunięcia. Nadal możemy podjąć działania wobec fałszywego twierdzenia dotyczącego tej osoby albo innej niezgodnej z prawem treści.

Jeśli sprawa jest stara albo już nieaktualna, najlepiej skontaktować się bezpośrednio z autorem petycji. Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu, my nie możemy.

Czy osoba, której dotyczy treść, jest politykiem, osobą decyzyjną albo inną osobą publiczną?
Co krytykuje ta treść?

Publiczna krytyka tego, jak polityk albo osoba decyzyjna działa w swojej roli publicznej, jest dozwolona, także wtedy, gdy zdarzenia miały miejsce dawno temu. Sam fakt, że sprawa jest stara, nie jest podstawą do usunięcia. Nadal możemy podjąć działania wobec fałszywego twierdzenia dotyczącego tej osoby albo innej niezgodnej z prawem treści.

Jeśli sprawa jest stara albo już nieaktualna, najlepiej skontaktować się bezpośrednio z autorem petycji. Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu, my nie możemy.

Nie sprawdzamy, czy twierdzenia zawarte w petycji są prawdziwe, za nie odpowiada autor. Podejmujemy działania wobec fałszywego twierdzenia, gdy dotyczy ono możliwej do zidentyfikowania osoby albo organizacji. Jeśli po prostu nie zgadzasz się z tym twierdzeniem, możesz rozpocząć własną petycję albo skontaktować się z autorem.

Kliknij fałszywe zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment jest mową nienawiści? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment nawołuje do przemocy? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment gloryfikuje terroryzm lub nawołuje do niego? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment nęka lub znęca się nad kimś? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment ujawnia prywatne informacje? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment oskarża kogoś o przestępstwo? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment wzywa do kary śmierci lub tortur? Kliknij zdania w tekście petycji.

Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.

List otwarty do redakcji Gazety Wyborczej

Do:

Bartosz T. Wieliński

Wicenaczelny Gazety Wyborczej

Do wiadomosci:

Ambasada Australii w Warszawie

Szanowna Redakcjo i Drogi Panie Redaktorze

Jak wielu polskich emigrantów w Australii z dużym niesmakiem przeczytałam artykuł Agnieszki Burton „Najtwardszy lockdown świata to nie przypadek. Australia nigdy nie byla wyluzowana i gościnna”.

Kilka sprostowań i słów polemiki jestem winna moim australijskim przyjaciołom, których język polski na szczęście ogranicza się do kilku zwrotów grzecznościowych i nie przeczytają tego tekstu, ale przede wszystkim bohaterce artykułu – Australii.

W tym „niegościnnym kraju” od 1945 r. osiedliło sie ponad 7.5 mln obcokrajowców. Połowa australijskiego społeczeństwa ma co najmniej jednego rodzica urodzonego poza Australią. Wielu z nas Australia nie tylko przyjęła w okresie masowej emigracji lat 80., ale też, może w ramach terapii lęku przed obcymi, opłaciła nam bilety lotnicze.

Przez wiele lat, w rankingu The Global Liveability Index, Melbourne zajmowało czołową pozycję, a w pierwszej dziesiątce było kilka innych australijskich miast. W naznaczonym covidem rankingu 2021 na trzecim miejscu jest Adelaide, , szóstym Perth, dziewiątym Melbourne i dziesiątym Brisbane. Wygląda na to, że nieprzyjazna, zamknięta i bojąca się obcych Australia, zdominowała ten ranking całkowicie.

Artykuł, początkowo osobisty, bo opowiada o własnych przeżyciach autorki, potem stara się pokazać jakąś uniwersalną prawdę o „udawanej walce z cowidem’, choć może raczej udanej, bo w Australii do tej pory zmarły na covid 1184 osoby w porównaniu z 75 000 w Polsce.

Odnosząc się do historycznych niechlubnych wątków australijskiej przeszłości autorka sugeruje ciągłość mentalności i schematu postępowania rządzących, choć jedyną ciągłością jest geograficzne położenie Australii, które determinuje podobne do innych wysp podejście do pandemii (Nowa Zelandia, Nowa Caledonia).

Wszystko, nawet uczenie dzieci w szkole respektowania prawa, poszanowania wspólnej własności i działania dla dobra ogółu brzmi tu jak oskarżenie. Zwyczajne na wszystkich granicach formularze, deklaracje i pytania o zawartość bagażu opisane są jako forma szykan, podobnie jak rygorystyczne przestrzeganie przez służby graniczne zasad dbałości o bio security. A przeciez sama autorka, akapit wyżej, wspomina o popełnionych w przeszłości błędach w chronieniu unikalnej australijskiej przyrody.

Reasumujac z tego tendencyjnego artykułu, w którym autorka sama sobie odpowiada na pytanie „czy aby na pewno” mieszkańcy Australii sa szczęściarzami, z góry znając na nie odpowiedź, w każdym zdaniu przebija źle skrywana niechęć do Australii, kraju, który wbrew jej opinii był i pozostaje dla wielu z nas przyjazny.

Warto też zaznaczyć, ze oprócz Polaków, którym obostrzenia przypominaja komunę i którzy wymyślają kolejne teorie spiskowe, jest też liczna grupa, która takich treści nie toleruje na swoim forum, natomiast rozumie, wspiera i docenia chroniące ludzkie życie postępowanie australijskich wladz. Autorka nie znalazłaby w tej grupie wsparcia dla swoich tez, toteż pewnie dlatego ich tam nie szukala.

Jacek Kuroń mawiał, że dokonać wyboru między sytuacją złą a dobrą potrafi każdy głupiec, niestety, bywają wybory między dwiema złymi sytuacjami. Przed wyborem jednej ze złych sytuacji stanęły rządy niemal wszystkich krajów świata.

Od prawie dwóch lat doświadczamy w Australii mniejszych lub większych niedogodności związanych z COVID19. O wprowadzanych na terenach poszczególnych stanów obostrzeniach decydują rządy stanowe. Niektóre stany mają za sobą zaledwie kilkudniowe lockdowny, które pozwoliły zażegnać niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się wirusa. Jedynie dwa stany, Victoria i NSW, czyli powierzchniowo 1/7 całej Australii, w której mieszka ponad połowa całej populacji, doświadczają wielotygodniowych obostrzeń. Obydwa te stany mają obecnie szczegółowy plan wychodzenia z pandemii związany z osiąganiem kolejnych progów zaszczepień.

Pomimo całego wsparcia dla działań rządu, zauważamy jego błędy, z których największym jest opóźnienie szczepień i ich brak w dostatecznej ilości.

Jest zrozumiałe, że zamknięcie granic kraju, nieprecyzyjne kryteria wydawania pozwoleń na powrót jego obywateli, przedłużające się procedury i koszty związane z kwarantanną, były i są źródłem stresu, dramatów rodzinnych i cierpień opisanych w tym artykule.

Australia jest krajem wielokulturowym, więc stacje telewizyjne pokazują informacje o szczególnie drastycznych przypadkach łamania cowidowych obostrzeń niezaleznie od koloru skóry, pozycji społecznej i stanu posiadania. Oprócz dziewcząt wyglądających na Afrykanki pokazywano białe twarze rodziny multimilionera, która luksusowym jachtem opuściła zamkniety stan Victoria, udając sie do słonecznego Queensland. Ministerowi rządu stanowego NSW, ktory przekroczył dozwolony limit kilometrów w podróży z domu do domku letniskowego, nie pomogły tłumaczenia, że po drodze nigdzie nie wysiadał z samochodu. Nie tylko zapłacił karę, ale też musiał ustąpić ze stanowiska.

Sugerowanie wiec systemowego rasizmu w tv mija sie z prawdą, podobnie jak sugerowanie policyjnego charakteru australijskiego państwa posługując się nieprawdziwymi lub źle odczytanymi danymi liczbowymi.

Najbardziej jednak przykre jest zastąpienie w tym tekście solidnego warsztatu dziennikarskiego wyszydzaniem i ośmieszaniem australijskiego akcentu i wymowy („Australijczycy czesto powtarzaja z kwaczącym, nosowym akcentem”, „Slucham jak Australijczycy kwaczą ”). Jest to tym bardziej zaskakujące, że to przecież my, emigranci, mówimy tutaj z obcym akcentem. Żadna szanujaca sie australijska gazeta nie zamieściłaby tekstu ze sformułowaniami pod adresem innego narodu najdelikatniej mówiąc złośliwymi, a wg australijskich standardów ocierajacymi sie o mowę nienawiści. Tym bardziej dziwi zamieszczenie tego tekstu w gazecie, ktora jest mi bliska od pierwszego numeru i od lat towarzyszy mi na obczyźnie i chciałabym aby tak pozostalo.

Będziemy wzdzięczni za udostępnienie naszego listu na łamach gazety, tak aby dotarł do równie szerokiego grona odbiorców jak sam artykuł.

Z wyrazami szacunku,

Irena Korus-Domagala w imieniu podpisanych poniżej przedstawicieli Polonii australijskiej.

Kliknij fałszywe zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment jest mową nienawiści? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment ujawnia prywatne informacje? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment jest treścią terrorystyczną lub ekstremistyczną? Kliknij zdania w tekście petycji.

Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.

List otwarty do redakcji Gazety Wyborczej

Do:

Bartosz T. Wieliński

Wicenaczelny Gazety Wyborczej

Do wiadomosci:

Ambasada Australii w Warszawie

Szanowna Redakcjo i Drogi Panie Redaktorze

Jak wielu polskich emigrantów w Australii z dużym niesmakiem przeczytałam artykuł Agnieszki Burton „Najtwardszy lockdown świata to nie przypadek. Australia nigdy nie byla wyluzowana i gościnna”.

Kilka sprostowań i słów polemiki jestem winna moim australijskim przyjaciołom, których język polski na szczęście ogranicza się do kilku zwrotów grzecznościowych i nie przeczytają tego tekstu, ale przede wszystkim bohaterce artykułu – Australii.

W tym „niegościnnym kraju” od 1945 r. osiedliło sie ponad 7.5 mln obcokrajowców. Połowa australijskiego społeczeństwa ma co najmniej jednego rodzica urodzonego poza Australią. Wielu z nas Australia nie tylko przyjęła w okresie masowej emigracji lat 80., ale też, może w ramach terapii lęku przed obcymi, opłaciła nam bilety lotnicze.

Przez wiele lat, w rankingu The Global Liveability Index, Melbourne zajmowało czołową pozycję, a w pierwszej dziesiątce było kilka innych australijskich miast. W naznaczonym covidem rankingu 2021 na trzecim miejscu jest Adelaide, , szóstym Perth, dziewiątym Melbourne i dziesiątym Brisbane. Wygląda na to, że nieprzyjazna, zamknięta i bojąca się obcych Australia, zdominowała ten ranking całkowicie.

Artykuł, początkowo osobisty, bo opowiada o własnych przeżyciach autorki, potem stara się pokazać jakąś uniwersalną prawdę o „udawanej walce z cowidem’, choć może raczej udanej, bo w Australii do tej pory zmarły na covid 1184 osoby w porównaniu z 75 000 w Polsce.

Odnosząc się do historycznych niechlubnych wątków australijskiej przeszłości autorka sugeruje ciągłość mentalności i schematu postępowania rządzących, choć jedyną ciągłością jest geograficzne położenie Australii, które determinuje podobne do innych wysp podejście do pandemii (Nowa Zelandia, Nowa Caledonia).

Wszystko, nawet uczenie dzieci w szkole respektowania prawa, poszanowania wspólnej własności i działania dla dobra ogółu brzmi tu jak oskarżenie. Zwyczajne na wszystkich granicach formularze, deklaracje i pytania o zawartość bagażu opisane są jako forma szykan, podobnie jak rygorystyczne przestrzeganie przez służby graniczne zasad dbałości o bio security. A przeciez sama autorka, akapit wyżej, wspomina o popełnionych w przeszłości błędach w chronieniu unikalnej australijskiej przyrody.

Reasumujac z tego tendencyjnego artykułu, w którym autorka sama sobie odpowiada na pytanie „czy aby na pewno” mieszkańcy Australii sa szczęściarzami, z góry znając na nie odpowiedź, w każdym zdaniu przebija źle skrywana niechęć do Australii, kraju, który wbrew jej opinii był i pozostaje dla wielu z nas przyjazny.

Warto też zaznaczyć, ze oprócz Polaków, którym obostrzenia przypominaja komunę i którzy wymyślają kolejne teorie spiskowe, jest też liczna grupa, która takich treści nie toleruje na swoim forum, natomiast rozumie, wspiera i docenia chroniące ludzkie życie postępowanie australijskich wladz. Autorka nie znalazłaby w tej grupie wsparcia dla swoich tez, toteż pewnie dlatego ich tam nie szukala.

Jacek Kuroń mawiał, że dokonać wyboru między sytuacją złą a dobrą potrafi każdy głupiec, niestety, bywają wybory między dwiema złymi sytuacjami. Przed wyborem jednej ze złych sytuacji stanęły rządy niemal wszystkich krajów świata.

Od prawie dwóch lat doświadczamy w Australii mniejszych lub większych niedogodności związanych z COVID19. O wprowadzanych na terenach poszczególnych stanów obostrzeniach decydują rządy stanowe. Niektóre stany mają za sobą zaledwie kilkudniowe lockdowny, które pozwoliły zażegnać niebezpieczeństwo rozprzestrzenienia się wirusa. Jedynie dwa stany, Victoria i NSW, czyli powierzchniowo 1/7 całej Australii, w której mieszka ponad połowa całej populacji, doświadczają wielotygodniowych obostrzeń. Obydwa te stany mają obecnie szczegółowy plan wychodzenia z pandemii związany z osiąganiem kolejnych progów zaszczepień.

Pomimo całego wsparcia dla działań rządu, zauważamy jego błędy, z których największym jest opóźnienie szczepień i ich brak w dostatecznej ilości.

Jest zrozumiałe, że zamknięcie granic kraju, nieprecyzyjne kryteria wydawania pozwoleń na powrót jego obywateli, przedłużające się procedury i koszty związane z kwarantanną, były i są źródłem stresu, dramatów rodzinnych i cierpień opisanych w tym artykule.

Australia jest krajem wielokulturowym, więc stacje telewizyjne pokazują informacje o szczególnie drastycznych przypadkach łamania cowidowych obostrzeń niezaleznie od koloru skóry, pozycji społecznej i stanu posiadania. Oprócz dziewcząt wyglądających na Afrykanki pokazywano białe twarze rodziny multimilionera, która luksusowym jachtem opuściła zamkniety stan Victoria, udając sie do słonecznego Queensland. Ministerowi rządu stanowego NSW, ktory przekroczył dozwolony limit kilometrów w podróży z domu do domku letniskowego, nie pomogły tłumaczenia, że po drodze nigdzie nie wysiadał z samochodu. Nie tylko zapłacił karę, ale też musiał ustąpić ze stanowiska.

Sugerowanie wiec systemowego rasizmu w tv mija sie z prawdą, podobnie jak sugerowanie policyjnego charakteru australijskiego państwa posługując się nieprawdziwymi lub źle odczytanymi danymi liczbowymi.

Najbardziej jednak przykre jest zastąpienie w tym tekście solidnego warsztatu dziennikarskiego wyszydzaniem i ośmieszaniem australijskiego akcentu i wymowy („Australijczycy czesto powtarzaja z kwaczącym, nosowym akcentem”, „Slucham jak Australijczycy kwaczą ”). Jest to tym bardziej zaskakujące, że to przecież my, emigranci, mówimy tutaj z obcym akcentem. Żadna szanujaca sie australijska gazeta nie zamieściłaby tekstu ze sformułowaniami pod adresem innego narodu najdelikatniej mówiąc złośliwymi, a wg australijskich standardów ocierajacymi sie o mowę nienawiści. Tym bardziej dziwi zamieszczenie tego tekstu w gazecie, ktora jest mi bliska od pierwszego numeru i od lat towarzyszy mi na obczyźnie i chciałabym aby tak pozostalo.

Będziemy wzdzięczni za udostępnienie naszego listu na łamach gazety, tak aby dotarł do równie szerokiego grona odbiorców jak sam artykuł.

Z wyrazami szacunku,

Irena Korus-Domagala w imieniu podpisanych poniżej przedstawicieli Polonii australijskiej.

Używamy tego, aby potwierdzić otrzymanie zgłoszenia i poinformować Cię o wyniku.
Zgłaszam
Czego oczekujesz? Możesz wybrać więcej niż jedną opcję.
Czy możemy przekazać twoją prośbę autorowi petycji? Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu i może odpowiedzieć na prośbę szybciej niż nasi moderatorzy.
Czy możemy przekazać twoją prośbę autorowi petycji? Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu i może odpowiedzieć na prośbę szybciej niż nasi moderatorzy.
Czy możemy przekazać twoją prośbę autorowi petycji? Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu i może odpowiedzieć na prośbę szybciej niż nasi moderatorzy.

Zgłoszone petycje są sprawdzane przez nasz zespół w celu ustalenia, czy naruszają nasze Warunki świadczenia usług lub Zasady społeczności.