Petycjeonline.com

Zgłoś petycję

PROTEST PSYCHOLOGÓW PRZECIWKO ODERWANIU PSYCHOTERAPII OD PSYCHOLOGII KLINICZNEJ W POLSCE

Petycje wyrażają opinie. Nie zgadzanie się z petycją albo uważanie, że nie ma sensu, nie jest podstawą do zgłoszenia, a takie zgłoszenia są zamykane automatycznie. Zgłoś petycję tylko wtedy, gdy narusza prawo albo nasze Zasady społeczności, na przykład mowę nienawiści, zniesławienie osoby albo organizacji, publikowanie prywatnych informacji lub oszustwo. Nie sprawdzamy, czy twierdzenia zawarte w petycji są prawdziwe, za nie odpowiada autor.

To zgłoszenie trafia do osób zarządzających tą stroną, a nie do autora petycji ani do żadnego organu. Jeśli masz pytanie lub chcesz przekazać autorowi opinię, wyślij mu wiadomość.

Czy możesz napisać swoje zgłoszenie po angielsku? Wtedy możemy je rozpatrzyć szybciej, ponieważ nie musimy zamawiać tłumaczenia.
Dlaczego to zgłaszasz?
Co jest nie tak z nazwą?
Napisz w polu tekstowym poniżej, co każe ci tak sądzić.

Petycje wyrażają opinie. Nie zgadzanie się z petycją albo uważanie, że nie ma sensu, nie jest podstawą do zgłoszenia, a my nie usuwamy petycji tylko dlatego, że ktoś się z nimi nie zgadza.

Jeśli to wyślesz, twoja niezgoda zostanie zarejestrowana, a zgłoszenie zostanie automatycznie zamknięte bez podjęcia działań; decyzja zostanie wysłana na twój adres e-mail. Jeśli treść narusza prawo lub nasze Zasady społeczności, wybierz powyższą opcję zamiast tego.

Możesz też rozpocząć własną petycję albo skontaktować się z autorem.

Czy fałszywe twierdzenie dotyczy ciebie, twojej organizacji lub innej możliwej do zidentyfikowania osoby albo organizacji?

Który fragment jest fałszywy? Możesz kliknąć kilka zdań w tekście petycji i przy każdym napisać, co jest prawdą. To jest opcjonalne.

Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.

PROTEST PSYCHOLOGÓW PRZECIWKO ODERWANIU PSYCHOTERAPII OD PSYCHOLOGII KLINICZNEJ W POLSCE

Szanowni Państwo Posłowie i Posłanki Rzeczypospolitej Polskiej,

My, niżej podpisani psychologowie, przedstawiciele środowiska naukowego oraz osoby korzystające z opieki psychologicznej, wyrażamy sprzeciw wobec rozwiązań legislacyjnych prowadzących do:

usunięcia psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych w regulacjach dotyczących zawodu psychologa,

dopuszczenia nieprecyzyjnie zdefiniowanej „pomocy psychologicznej” świadczonej poza ramami wykształcenia psychologicznego i nadzoru merytorycznego.

Projekt rządowy, wypracowany po konsultacjach środowiska psychologów z Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, został - mimo koniecznych kompromisów - zaakceptowany jako punkt wyjścia do regulacji zawodu. Wprowadzone następnie zmiany, szczególnie w obrębie stanowiącego fundament wykonywania zawodu psychologa artykułu 23, nie posiadają akceptacji środowiska psychologów. Prowadzą do dezintegracji spójności kompetencji psychologa, a rozdzielając diagnozę psychologiczną i stosowanie metod psychologicznych wprowadzają chaos i osłabiają odpowiedzialność zawodową, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa osób korzystających z pomocy psychologicznej.

Nie sprzeciwiamy się tworzeniu odrębnych regulacji dotyczących wykonywania psychoterapii przez osoby innych zawodów ani pracom nad ustawą o zawodzie psychoterapeuty. Nie blokujemy tych rozwiązań i nie kwestionujemy prawa innych grup zawodowych do regulowania swojej praktyki. Domagamy się jednak zachowania prawa psychologów - po spełnieniu wymogów dodatkowego szkolenia opartego na aktualnej wiedzy naukowej oraz zasadach praktyki opartej na dowodach (ang. evidence-based practice) - do świadczenia psychoterapii, jako leczenia psychologicznego, w ramach własnego zawodu, bez konieczności wykonywania innego zawodu. Uznajemy potrzebę jasno określonych standardów kształcenia, superwizji oraz monitorowania jakości udzielanych świadczeń psychoterapeutycznych przez psychologów.

Psychoterapia stanowi formę leczenia psychologicznego, specjalistycznego oddziaływania na zdrowie psychiczne, polegającą na modyfikacji mechanizmów poznawczych, emocjonalnych, behawioralnych i interpersonalnych leżących u podstaw zaburzeń psychicznych oraz problemów adaptacyjnych. Jej podstawy teoretyczne, modele oddziaływań oraz metody oceny skuteczności wywodzą się bezpośrednio z nauki psychologii, co uzasadnia jej przynależność do kompetencji zawodowych psychologa, niezależnie od istnienia innych ścieżek regulacyjnych.

Wprowadzone w trakcie prac połączonych komisji zmiany, prowadzące do wyłączenia psychoterapii z zakresu zawodu psychologa i powiązania jej z odrębnymi przepisami, rozbijają spójność systemu ochrony zdrowia. Modyfikacja mechanizmów psychologicznych leżących u podłoża zaburzeń psychicznych (leczenie psychologiczne) zostaje oderwana od dziedziny nauki, która je opisuje, bada i weryfikuje, co skutkuje chaosem kompetencyjnym i oraz rozmycia odpowiedzialności zawodowej. Psycholog rozpoznaje i diagnozuje problemy w ramach jednego zawodu, natomiast leczenie formalnie miałby wykonywać w ramach drugiego zawodu, bez jasnych granic nadzoru i standardów jakości. Konsekwencją jest ryzyko dopuszczania do systemu oddziaływań o charakterze pseudonaukowym oraz osłabienie zdolności państwa do ochrony pacjentów i regulowania świadczeń w oparciu o dowody naukowe, a nie uznaniowość i tradycję.

Dodatkowo, art. 23 ust. 2 pkt 4 w związku z ust. 3 dopuszcza udzielanie tzw. pomocy psychologicznej przez osoby nieposiadające wykształcenia psychologicznego. Przepis ten ma charakter nieostry i otwarty, co w praktyce umożliwia niemal każdej osobie deklarowanie udzielania pomocy psychologicznej bez konieczności posiadania wiedzy z zakresu psychologii, diagnostyki czy etyki zawodowej. Choć część tych działań może mieć charakter wsparcia emocjonalnego i społecznego, brak jednoznacznych definicji sprawia, że dla pacjentów/klientów różnica między profesjonalnym świadczeniem psychologicznym podlegającym nadzorowi samorządu, a nieprofesjonalnym wsparciem pozostaje nieczytelna, co stwarza realne zagrożenie dla osób w kryzysie psychicznym i podważa sens regulacji zawodu psychologa jako zawodu zaufania publicznego.

Wzywamy decydentów do:

przywrócenia psychoterapii w katalogu świadczeń psychologicznych (art.23 ust.2) oraz do jednoznacznego uznania jej za formę leczenia psychologicznego, przy jednoczesnym powiązaniu prawa psychologów do jej świadczenia z obowiązkiem ukończenia dodatkowych, specjalistycznych szkoleń opartych na zweryfikowanych naukowo teoriach psychologicznych oraz metodach oddziaływań o potwierdzonej empirycznie skuteczności klinicznej

doprecyzowania art. 23 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 poprzez jednoznaczne odróżnienie pomocy przedpsychologicznej i wsparcia emocjonalnego od świadczeń psychologicznych albo usunięcie tego przepisu w obecnym brzmieniu.

Naszym celem nie jest blokowanie innych regulacji ani wykluczanie innych zawodów, lecz ochrona prawa psychologów do świadczenia psychoterapii w ramach własnego zawodu, w sposób odpowiedzialny, naukowo ugruntowany i zgodny z interesem publicznym. Od wielu lat oczekujemy na ustawę realnie regulującą zawód psychologa i w pełni popieramy jej uchwalenie, jednak nie można mówić o realnym wzmocnieniu zawodu zaufania publicznego, jeśli regulacja ogranicza się do diagnostyki pozbawiając psychologów klinicznego charakteru ich pracy poprzez wyłączenie specjalistycznych oddziaływań psychologicznych z zakresu zawodu, a jednocześnie dopuszcza udzielanie tzw. pomocy psychologicznej przez osoby bez wykształcenia psychologicznego, co w istocie podważa spójność i sens tej ustawy. Postulujemy rozwiązania, które zapewnią spójność systemu ochrony zdrowia, ciągłość leczenia, bezpieczeństwo pacjentów oraz jasną odpowiedzialność zawodową.

dr Marta Siepsiak, psycholog, psychoterapeutka, badaczka wpływu oddziaływań psychologicznych na zdrowie i dobrostan człowieka (psychoterapia), Wydział Psychologii Uniwersytet SWPS

dr Joachim Kowalski, Instytut Psychologii PAN

mgr Agnieszka Fudzińska, psycholog, psychoterapeutka CBT w trakcie szkolenia, terapeutka DBT, Liderka projektów społecznych i ich koordynatorka

dr hab. Małgorzata Gambin, prof. UW, Katedra Psychologii Klinicznej Dziecka i Rodziny, Wydział Psychologii UW, psycholog, badaczka w obszarze psychologii klinicznej, absolwentka 4-letniego szkolenia psychoterapeutycznego Studium Terapii Rodzin OPTA

dr Anna Wnuk, psycholog, kierowniczka Laboratorium Psychologii Społecznej i Klinicznej, Wydział Psychologii UW

mgr Karolina Kubicka, psycholog, psychoterapeutka psychodynamiczna, doktorantka w Szkole Doktorskiej Nauk Społecznych UW, Katedra Psychologii Klinicznej Dziecka i Rodziny, Wydział Psychologii UW

dr Andrzej Śliwerski, psycholog, psychoterapeuta CBT, Instytut Psychologii UŁ

prof. dr hab. Grażyna Kmita, Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego

Nie sprawdzamy, czy twierdzenia zawarte w petycji są prawdziwe, za nie odpowiada autor. Jeśli to wyślesz, zostanie to zarejestrowane, a zgłoszenie zostanie automatycznie zamknięte bez podjęcia działań; decyzja zostanie wysłana na twój adres e-mail.

Możesz rozpocząć własną petycję z informacjami, które uważasz za poprawne, albo skontaktować się z autorem.

Fałszywe twierdzenie dotyczące możliwej do zidentyfikowania osoby albo organizacji to zniesławienie i podejmujemy w takich przypadkach działania.

Dalej: zgłoś zniesławienie

Kogo dotyczy treść?
Czy osoba, której dotyczy treść, jest politykiem, osobą decyzyjną albo inną osobą publiczną?
Co krytykuje ta treść?

Publiczna krytyka tego, jak polityk albo osoba decyzyjna działa w swojej roli publicznej, jest dozwolona, także wtedy, gdy zdarzenia miały miejsce dawno temu. Sam fakt, że sprawa jest stara, nie jest podstawą do usunięcia. Nadal możemy podjąć działania wobec fałszywego twierdzenia dotyczącego tej osoby albo innej niezgodnej z prawem treści.

Jeśli sprawa jest stara albo już nieaktualna, najlepiej skontaktować się bezpośrednio z autorem petycji. Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu, my nie możemy.

Czy osoba, której dotyczy treść, jest politykiem, osobą decyzyjną albo inną osobą publiczną?
Co krytykuje ta treść?

Publiczna krytyka tego, jak polityk albo osoba decyzyjna działa w swojej roli publicznej, jest dozwolona, także wtedy, gdy zdarzenia miały miejsce dawno temu. Sam fakt, że sprawa jest stara, nie jest podstawą do usunięcia. Nadal możemy podjąć działania wobec fałszywego twierdzenia dotyczącego tej osoby albo innej niezgodnej z prawem treści.

Jeśli sprawa jest stara albo już nieaktualna, najlepiej skontaktować się bezpośrednio z autorem petycji. Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu, my nie możemy.

Nie sprawdzamy, czy twierdzenia zawarte w petycji są prawdziwe, za nie odpowiada autor. Podejmujemy działania wobec fałszywego twierdzenia, gdy dotyczy ono możliwej do zidentyfikowania osoby albo organizacji. Jeśli po prostu nie zgadzasz się z tym twierdzeniem, możesz rozpocząć własną petycję albo skontaktować się z autorem.

Kliknij fałszywe zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment jest mową nienawiści? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment nawołuje do przemocy? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment gloryfikuje terroryzm lub nawołuje do niego? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment nęka lub znęca się nad kimś? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment ujawnia prywatne informacje? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment oskarża kogoś o przestępstwo? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment wzywa do kary śmierci lub tortur? Kliknij zdania w tekście petycji.

Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.

PROTEST PSYCHOLOGÓW PRZECIWKO ODERWANIU PSYCHOTERAPII OD PSYCHOLOGII KLINICZNEJ W POLSCE

Szanowni Państwo Posłowie i Posłanki Rzeczypospolitej Polskiej,

My, niżej podpisani psychologowie, przedstawiciele środowiska naukowego oraz osoby korzystające z opieki psychologicznej, wyrażamy sprzeciw wobec rozwiązań legislacyjnych prowadzących do:

usunięcia psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych w regulacjach dotyczących zawodu psychologa,

dopuszczenia nieprecyzyjnie zdefiniowanej „pomocy psychologicznej” świadczonej poza ramami wykształcenia psychologicznego i nadzoru merytorycznego.

Projekt rządowy, wypracowany po konsultacjach środowiska psychologów z Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, został - mimo koniecznych kompromisów - zaakceptowany jako punkt wyjścia do regulacji zawodu. Wprowadzone następnie zmiany, szczególnie w obrębie stanowiącego fundament wykonywania zawodu psychologa artykułu 23, nie posiadają akceptacji środowiska psychologów. Prowadzą do dezintegracji spójności kompetencji psychologa, a rozdzielając diagnozę psychologiczną i stosowanie metod psychologicznych wprowadzają chaos i osłabiają odpowiedzialność zawodową, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa osób korzystających z pomocy psychologicznej.

Nie sprzeciwiamy się tworzeniu odrębnych regulacji dotyczących wykonywania psychoterapii przez osoby innych zawodów ani pracom nad ustawą o zawodzie psychoterapeuty. Nie blokujemy tych rozwiązań i nie kwestionujemy prawa innych grup zawodowych do regulowania swojej praktyki. Domagamy się jednak zachowania prawa psychologów - po spełnieniu wymogów dodatkowego szkolenia opartego na aktualnej wiedzy naukowej oraz zasadach praktyki opartej na dowodach (ang. evidence-based practice) - do świadczenia psychoterapii, jako leczenia psychologicznego, w ramach własnego zawodu, bez konieczności wykonywania innego zawodu. Uznajemy potrzebę jasno określonych standardów kształcenia, superwizji oraz monitorowania jakości udzielanych świadczeń psychoterapeutycznych przez psychologów.

Psychoterapia stanowi formę leczenia psychologicznego, specjalistycznego oddziaływania na zdrowie psychiczne, polegającą na modyfikacji mechanizmów poznawczych, emocjonalnych, behawioralnych i interpersonalnych leżących u podstaw zaburzeń psychicznych oraz problemów adaptacyjnych. Jej podstawy teoretyczne, modele oddziaływań oraz metody oceny skuteczności wywodzą się bezpośrednio z nauki psychologii, co uzasadnia jej przynależność do kompetencji zawodowych psychologa, niezależnie od istnienia innych ścieżek regulacyjnych.

Wprowadzone w trakcie prac połączonych komisji zmiany, prowadzące do wyłączenia psychoterapii z zakresu zawodu psychologa i powiązania jej z odrębnymi przepisami, rozbijają spójność systemu ochrony zdrowia. Modyfikacja mechanizmów psychologicznych leżących u podłoża zaburzeń psychicznych (leczenie psychologiczne) zostaje oderwana od dziedziny nauki, która je opisuje, bada i weryfikuje, co skutkuje chaosem kompetencyjnym i oraz rozmycia odpowiedzialności zawodowej. Psycholog rozpoznaje i diagnozuje problemy w ramach jednego zawodu, natomiast leczenie formalnie miałby wykonywać w ramach drugiego zawodu, bez jasnych granic nadzoru i standardów jakości. Konsekwencją jest ryzyko dopuszczania do systemu oddziaływań o charakterze pseudonaukowym oraz osłabienie zdolności państwa do ochrony pacjentów i regulowania świadczeń w oparciu o dowody naukowe, a nie uznaniowość i tradycję.

Dodatkowo, art. 23 ust. 2 pkt 4 w związku z ust. 3 dopuszcza udzielanie tzw. pomocy psychologicznej przez osoby nieposiadające wykształcenia psychologicznego. Przepis ten ma charakter nieostry i otwarty, co w praktyce umożliwia niemal każdej osobie deklarowanie udzielania pomocy psychologicznej bez konieczności posiadania wiedzy z zakresu psychologii, diagnostyki czy etyki zawodowej. Choć część tych działań może mieć charakter wsparcia emocjonalnego i społecznego, brak jednoznacznych definicji sprawia, że dla pacjentów/klientów różnica między profesjonalnym świadczeniem psychologicznym podlegającym nadzorowi samorządu, a nieprofesjonalnym wsparciem pozostaje nieczytelna, co stwarza realne zagrożenie dla osób w kryzysie psychicznym i podważa sens regulacji zawodu psychologa jako zawodu zaufania publicznego.

Wzywamy decydentów do:

przywrócenia psychoterapii w katalogu świadczeń psychologicznych (art.23 ust.2) oraz do jednoznacznego uznania jej za formę leczenia psychologicznego, przy jednoczesnym powiązaniu prawa psychologów do jej świadczenia z obowiązkiem ukończenia dodatkowych, specjalistycznych szkoleń opartych na zweryfikowanych naukowo teoriach psychologicznych oraz metodach oddziaływań o potwierdzonej empirycznie skuteczności klinicznej

doprecyzowania art. 23 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 poprzez jednoznaczne odróżnienie pomocy przedpsychologicznej i wsparcia emocjonalnego od świadczeń psychologicznych albo usunięcie tego przepisu w obecnym brzmieniu.

Naszym celem nie jest blokowanie innych regulacji ani wykluczanie innych zawodów, lecz ochrona prawa psychologów do świadczenia psychoterapii w ramach własnego zawodu, w sposób odpowiedzialny, naukowo ugruntowany i zgodny z interesem publicznym. Od wielu lat oczekujemy na ustawę realnie regulującą zawód psychologa i w pełni popieramy jej uchwalenie, jednak nie można mówić o realnym wzmocnieniu zawodu zaufania publicznego, jeśli regulacja ogranicza się do diagnostyki pozbawiając psychologów klinicznego charakteru ich pracy poprzez wyłączenie specjalistycznych oddziaływań psychologicznych z zakresu zawodu, a jednocześnie dopuszcza udzielanie tzw. pomocy psychologicznej przez osoby bez wykształcenia psychologicznego, co w istocie podważa spójność i sens tej ustawy. Postulujemy rozwiązania, które zapewnią spójność systemu ochrony zdrowia, ciągłość leczenia, bezpieczeństwo pacjentów oraz jasną odpowiedzialność zawodową.

dr Marta Siepsiak, psycholog, psychoterapeutka, badaczka wpływu oddziaływań psychologicznych na zdrowie i dobrostan człowieka (psychoterapia), Wydział Psychologii Uniwersytet SWPS

dr Joachim Kowalski, Instytut Psychologii PAN

mgr Agnieszka Fudzińska, psycholog, psychoterapeutka CBT w trakcie szkolenia, terapeutka DBT, Liderka projektów społecznych i ich koordynatorka

dr hab. Małgorzata Gambin, prof. UW, Katedra Psychologii Klinicznej Dziecka i Rodziny, Wydział Psychologii UW, psycholog, badaczka w obszarze psychologii klinicznej, absolwentka 4-letniego szkolenia psychoterapeutycznego Studium Terapii Rodzin OPTA

dr Anna Wnuk, psycholog, kierowniczka Laboratorium Psychologii Społecznej i Klinicznej, Wydział Psychologii UW

mgr Karolina Kubicka, psycholog, psychoterapeutka psychodynamiczna, doktorantka w Szkole Doktorskiej Nauk Społecznych UW, Katedra Psychologii Klinicznej Dziecka i Rodziny, Wydział Psychologii UW

dr Andrzej Śliwerski, psycholog, psychoterapeuta CBT, Instytut Psychologii UŁ

prof. dr hab. Grażyna Kmita, Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego

Kliknij fałszywe zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment jest mową nienawiści? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment ujawnia prywatne informacje? Kliknij zdania w tekście petycji.

Który dokładnie fragment jest treścią terrorystyczną lub ekstremistyczną? Kliknij zdania w tekście petycji.

Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.

PROTEST PSYCHOLOGÓW PRZECIWKO ODERWANIU PSYCHOTERAPII OD PSYCHOLOGII KLINICZNEJ W POLSCE

Szanowni Państwo Posłowie i Posłanki Rzeczypospolitej Polskiej,

My, niżej podpisani psychologowie, przedstawiciele środowiska naukowego oraz osoby korzystające z opieki psychologicznej, wyrażamy sprzeciw wobec rozwiązań legislacyjnych prowadzących do:

usunięcia psychoterapii z katalogu świadczeń psychologicznych w regulacjach dotyczących zawodu psychologa,

dopuszczenia nieprecyzyjnie zdefiniowanej „pomocy psychologicznej” świadczonej poza ramami wykształcenia psychologicznego i nadzoru merytorycznego.

Projekt rządowy, wypracowany po konsultacjach środowiska psychologów z Ministerstwem Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, został - mimo koniecznych kompromisów - zaakceptowany jako punkt wyjścia do regulacji zawodu. Wprowadzone następnie zmiany, szczególnie w obrębie stanowiącego fundament wykonywania zawodu psychologa artykułu 23, nie posiadają akceptacji środowiska psychologów. Prowadzą do dezintegracji spójności kompetencji psychologa, a rozdzielając diagnozę psychologiczną i stosowanie metod psychologicznych wprowadzają chaos i osłabiają odpowiedzialność zawodową, co stanowi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa osób korzystających z pomocy psychologicznej.

Nie sprzeciwiamy się tworzeniu odrębnych regulacji dotyczących wykonywania psychoterapii przez osoby innych zawodów ani pracom nad ustawą o zawodzie psychoterapeuty. Nie blokujemy tych rozwiązań i nie kwestionujemy prawa innych grup zawodowych do regulowania swojej praktyki. Domagamy się jednak zachowania prawa psychologów - po spełnieniu wymogów dodatkowego szkolenia opartego na aktualnej wiedzy naukowej oraz zasadach praktyki opartej na dowodach (ang. evidence-based practice) - do świadczenia psychoterapii, jako leczenia psychologicznego, w ramach własnego zawodu, bez konieczności wykonywania innego zawodu. Uznajemy potrzebę jasno określonych standardów kształcenia, superwizji oraz monitorowania jakości udzielanych świadczeń psychoterapeutycznych przez psychologów.

Psychoterapia stanowi formę leczenia psychologicznego, specjalistycznego oddziaływania na zdrowie psychiczne, polegającą na modyfikacji mechanizmów poznawczych, emocjonalnych, behawioralnych i interpersonalnych leżących u podstaw zaburzeń psychicznych oraz problemów adaptacyjnych. Jej podstawy teoretyczne, modele oddziaływań oraz metody oceny skuteczności wywodzą się bezpośrednio z nauki psychologii, co uzasadnia jej przynależność do kompetencji zawodowych psychologa, niezależnie od istnienia innych ścieżek regulacyjnych.

Wprowadzone w trakcie prac połączonych komisji zmiany, prowadzące do wyłączenia psychoterapii z zakresu zawodu psychologa i powiązania jej z odrębnymi przepisami, rozbijają spójność systemu ochrony zdrowia. Modyfikacja mechanizmów psychologicznych leżących u podłoża zaburzeń psychicznych (leczenie psychologiczne) zostaje oderwana od dziedziny nauki, która je opisuje, bada i weryfikuje, co skutkuje chaosem kompetencyjnym i oraz rozmycia odpowiedzialności zawodowej. Psycholog rozpoznaje i diagnozuje problemy w ramach jednego zawodu, natomiast leczenie formalnie miałby wykonywać w ramach drugiego zawodu, bez jasnych granic nadzoru i standardów jakości. Konsekwencją jest ryzyko dopuszczania do systemu oddziaływań o charakterze pseudonaukowym oraz osłabienie zdolności państwa do ochrony pacjentów i regulowania świadczeń w oparciu o dowody naukowe, a nie uznaniowość i tradycję.

Dodatkowo, art. 23 ust. 2 pkt 4 w związku z ust. 3 dopuszcza udzielanie tzw. pomocy psychologicznej przez osoby nieposiadające wykształcenia psychologicznego. Przepis ten ma charakter nieostry i otwarty, co w praktyce umożliwia niemal każdej osobie deklarowanie udzielania pomocy psychologicznej bez konieczności posiadania wiedzy z zakresu psychologii, diagnostyki czy etyki zawodowej. Choć część tych działań może mieć charakter wsparcia emocjonalnego i społecznego, brak jednoznacznych definicji sprawia, że dla pacjentów/klientów różnica między profesjonalnym świadczeniem psychologicznym podlegającym nadzorowi samorządu, a nieprofesjonalnym wsparciem pozostaje nieczytelna, co stwarza realne zagrożenie dla osób w kryzysie psychicznym i podważa sens regulacji zawodu psychologa jako zawodu zaufania publicznego.

Wzywamy decydentów do:

przywrócenia psychoterapii w katalogu świadczeń psychologicznych (art.23 ust.2) oraz do jednoznacznego uznania jej za formę leczenia psychologicznego, przy jednoczesnym powiązaniu prawa psychologów do jej świadczenia z obowiązkiem ukończenia dodatkowych, specjalistycznych szkoleń opartych na zweryfikowanych naukowo teoriach psychologicznych oraz metodach oddziaływań o potwierdzonej empirycznie skuteczności klinicznej

doprecyzowania art. 23 ust. 2 pkt 4 oraz ust. 3 poprzez jednoznaczne odróżnienie pomocy przedpsychologicznej i wsparcia emocjonalnego od świadczeń psychologicznych albo usunięcie tego przepisu w obecnym brzmieniu.

Naszym celem nie jest blokowanie innych regulacji ani wykluczanie innych zawodów, lecz ochrona prawa psychologów do świadczenia psychoterapii w ramach własnego zawodu, w sposób odpowiedzialny, naukowo ugruntowany i zgodny z interesem publicznym. Od wielu lat oczekujemy na ustawę realnie regulującą zawód psychologa i w pełni popieramy jej uchwalenie, jednak nie można mówić o realnym wzmocnieniu zawodu zaufania publicznego, jeśli regulacja ogranicza się do diagnostyki pozbawiając psychologów klinicznego charakteru ich pracy poprzez wyłączenie specjalistycznych oddziaływań psychologicznych z zakresu zawodu, a jednocześnie dopuszcza udzielanie tzw. pomocy psychologicznej przez osoby bez wykształcenia psychologicznego, co w istocie podważa spójność i sens tej ustawy. Postulujemy rozwiązania, które zapewnią spójność systemu ochrony zdrowia, ciągłość leczenia, bezpieczeństwo pacjentów oraz jasną odpowiedzialność zawodową.

dr Marta Siepsiak, psycholog, psychoterapeutka, badaczka wpływu oddziaływań psychologicznych na zdrowie i dobrostan człowieka (psychoterapia), Wydział Psychologii Uniwersytet SWPS

dr Joachim Kowalski, Instytut Psychologii PAN

mgr Agnieszka Fudzińska, psycholog, psychoterapeutka CBT w trakcie szkolenia, terapeutka DBT, Liderka projektów społecznych i ich koordynatorka

dr hab. Małgorzata Gambin, prof. UW, Katedra Psychologii Klinicznej Dziecka i Rodziny, Wydział Psychologii UW, psycholog, badaczka w obszarze psychologii klinicznej, absolwentka 4-letniego szkolenia psychoterapeutycznego Studium Terapii Rodzin OPTA

dr Anna Wnuk, psycholog, kierowniczka Laboratorium Psychologii Społecznej i Klinicznej, Wydział Psychologii UW

mgr Karolina Kubicka, psycholog, psychoterapeutka psychodynamiczna, doktorantka w Szkole Doktorskiej Nauk Społecznych UW, Katedra Psychologii Klinicznej Dziecka i Rodziny, Wydział Psychologii UW

dr Andrzej Śliwerski, psycholog, psychoterapeuta CBT, Instytut Psychologii UŁ

prof. dr hab. Grażyna Kmita, Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego

Używamy tego, aby potwierdzić otrzymanie zgłoszenia i poinformować Cię o wyniku.
Zgłaszam
Czego oczekujesz? Możesz wybrać więcej niż jedną opcję.
Czy możemy przekazać twoją prośbę autorowi petycji? Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu i może odpowiedzieć na prośbę szybciej niż nasi moderatorzy.
Czy możemy przekazać twoją prośbę autorowi petycji? Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu i może odpowiedzieć na prośbę szybciej niż nasi moderatorzy.
Czy możemy przekazać twoją prośbę autorowi petycji? Autor może usunąć petycję z dowolnego powodu i może odpowiedzieć na prośbę szybciej niż nasi moderatorzy.

Zgłoszone petycje są sprawdzane przez nasz zespół w celu ustalenia, czy naruszają nasze Warunki świadczenia usług lub Zasady społeczności.