Zniesienie obowiązkowej matury z matematyki.

Bardzo ważne,żeby chociaż osoby z dyskalkulia lub innym stopniem niepełnosprawności były zwolnione z pisania z matury.
Dla dzieci z dyskalkulia to bardzo duży stres i blokada przez co popadają w depresję.

Dobrze, że mówi się o wsparciu osób w spektrum autyzmu. Ale co z uczniami z zaburzeniami lękowymi, depresją czy fobią społeczną? Trzeba myśleć też o tych uczniach, którzy po niezdanej maturze zmagają się z depresją, lękiem czy fobią społeczną i zostają z tym sami. Ich trudności też są realne i często nasilają się właśnie przez presję matury. Wsparcie powinno obejmować wszystkich potrzebujących, nie tylko wybrane grupy.

Zgadzam się. Oczywiście ,młodzież :neuroatypowa , z zaburzeniami depresyjnymi , lękowymi ,i ta których nie stać na korepetycje jest Ważna. Najważniejsze, że Ktoś dostrzegł problem matury z matematyki . MEN nie widzi go od  przynajmniej 2019 roku.Wszystko ma nie tylko dobre , ale wręcz doskonałe i perfekcyjne. Niemniej, od 2010 roku samej matematyki na maturze nie zdało prawie pół miliona młodych ludzi. Temat matury z matematyki, to temat o którym nikt nie chce mówić. Czerwone światło w tyłu miejscach niczym cenzura. Brak odpowiedzi na oficjalne pisma, zapytania. Milczenie ,cisza, ignorancja . Wiem o czym 🖋️. Dobrze, że zaczyna być KTOŚ i temat powróci do dyskusji. Dodam, że wielu polityków POPIS jest wyjątkowo zgodnych ,że matura z matematyki musi być i dalej frazesy, banały  bez badań empirycznych. Dodam, że skoro mają się tworzyć nowe podstawy programowe dla szkół średnich , to może najwyższy czas pochylić się nad egzaminem maturalnym i jego formą. Także  choćby wydłużeniem czasu na matematyce rozszerzonej, gdyż w 2025 roku, wiem z opowieści, że brakowało czasu.

Anna Drożdż psycholog 

Niezdana matura stała się w moim życiu momentem przełomowym -niestety w bardzo bolesnym znaczeniu. To doświadczenie zapoczątkowało u mnie depresję przebiegającą z silnym lękiem, z którą zmagam się do dziś. Skutki tamtej porażki odczuwam w dorosłym życiu zarówno na płaszczyźnie osobistej, jak i zawodowej.

Brak możliwości pracy w zawodzie, o którym marzyłam i do którego czułam powołanie, jest dla mnie źródłem ogromnego smutku i poczucia niespełnienia. Niespełnione ambicje oraz świadomość utraconych szans sprawiają, że czuję się skrajnie nieszczęśliwa i zagubiona.

To doświadczenie w znaczący sposób wpłynęło na moje poczucie własnej wartości oraz dalszą drogę życiową.

Dzień dobry państwu postaram się troszkę oficjalnie przepraszam za błędy w pisowni czy coś wiele osób mówi że mam różne takie fopa czy jem interpunkcję lub literki ale to bardziej jak piszę, od młodych lat jestem osobą niepełnosprawną aktualnie mam umiarkowany stopień niepełnosprawności i psychiatra wprost piszę że mam spektrum AuAdhd czyli Autyzmu i Adhd no to wiadome od lat ośrodki lekarze psychiatrzy leki itd, no różnie było miałem trudne dzieciństwo rodzina moja też zemną ponieważ nie jestem do końca normalny zaburzony itd jestem ale do rzeczy, od maleńkiego uczyłem się w szkołach skończyłem podstawówke nawet okej oceny nie były takie złe później skończyłem gimnazjum a następnie szukałem szkoły niestety w poprzednim mieście zamieszkania i urodzenia nikt nie chciał mnie przyjąć chciałem być informatykiem lecz wszędzie mówili mi i mamie itd że jestem chory że słabiutko z matematyką i mnie nie przyjmą więc za zgodą radnego decyzją przyjęli mnie do pierwszego lepszego liceum bo do 18roku życia edukacja obowiązkowa niestety było mi ciężko całe życie ucząc się indywidualnie mając orzeczenia specjalne itd nagle do klasy bo Minister Czarnek tam coś pozmieniał naszkodził w tej kwestii później ta cała pandemia covid19 oraz wyprowadzka do nowego miasta nie zdałem tamtej szkoły i zacząłem poszedłem do szkoły specjalnej myślałem nad zawodową drukarz offsetowy lub kucharz ale pani Dyrektor i Nauczyciele oraz Rodzice widzieli że jestem osobą inteligentną więc miałem naukę w Liceum specjalnym dla osób w spektrum autyzmu niestety niedostosowany aspołeczny nie umiałem się dopasować i być nawet w kilka osób w klasie mając od dzieciństwa naukę indywidualną po jakimś czasie za zgodą dyrekcji i orzeczeniem ppp poradni psychologiczno pedagogicznej miałem naukę domową indywidualną bo tak można było tylko więc tak było mi lepiej mając różne fobie społeczne itd, w końcu minęło te kilka lat ukończyłem szkołę mam wykształcenie średnie niestety przez niepełnosprawności nie mogę większości prac wykonywać jestem zbyt słaby fizycznie i psychicznie nie dość że uciekłbym podczas stresu co robiłem w podstawówce z stresu uciekałem i mimo spoko ocen miałem zachowanie naganne, to do rzeczy w pracy zwykłej nie dałbym sobie rady psychicznie po za tym słabą kondycje mam często dla żartów siłowanie czy inne to mnie chłopaka pokonują dziewczyny mogą zrobić nawet krzywdę więc kondycji dobrej nie mam mimo że jestem niedojrzały czy coś ze względu na spektrum autyzmu, myślałem więc nad szkoła policealną niestety nie ma takiej szkoły z trybem nauczania indywdualnego dla osób w spektrum autyzmu np zawodu jakiegoś technik administracji, w głebi duszy mówiłem rodzinie że chciałem być Politologiem bardziej jestem humanistą i nigdy nie chciałem studiów jakiś powiązanych z matematyką czy naukami ścisłymi bardziej mnie ciekawiło Politologia czy Filozofia albo inne humanistyczne zawody które są też ważne niestety przez problemy z matematyką ogromne nie mam szans na maturę, od maleńkiego nauczyciele się litują nademną ponieważ wiedzieli że ja chce się uczyć i nie umiem, a nie jak niektórzy gadają w komentarzach na tiktoku czy innych pod postami np pani Izabeli Bodnar że my to nieuki nie chcemy się uczyć co jest kłamstwem, ja jako osoba w spektrum w młodości nie umiałem nawet pogramu na komputerze włączyć a teraz mając 22lata potrafię tworzyć wiersze ładne, ciekawi mnie polityka sens życia, oglądam różne kanały komentery różne o ludziach co sądzą sondy uliczne a także umiem komputera używać systemy instalować aplikacje gry i inne ze względu na aspołeczność i wycofanie nie mam przyjaciół wśród rówieśników gram z dzieciakami poprzez platformy społecznościowe oraz mam fundację z opieki wytchnieniowej z fundacji do czego muszę dopłacać do każdej godziny 2,5złotego ponieważ ośrodek społeczny mówił niestety nie mamy funduszy no nie mają na asystencje osobistą mało tego, jest też sprawa renty że był także obywatelski projekt każdy niepełnosprawny czekał na wyższą rentę niestety po długich bardzo miesiącach w komisjach odrzucili projekt ten ponieważ jak ówczesny Minister Niepełnosprawności Krasoń mówił że jest świadczenie wspierające proszę w takim razie o poczytanie opinii w sieci i na grupach i wszędzie ludzi starających się o to świadczenie ja już czekam od 2025 roku od wielu miesięcy się nie umiem doczekać a wiem inni nie umią doczekać się o wiele dłużej a nadto jest to uwłaczające dla osób w spektrum autyzmu czy na wózkach czy inne niepełnosprawności że muszą jeździć po komisjach wojewódzkich i potwierdzać tak tak jesteśmy chorzy nie wyzdrowialiśmy o dzieciństwa co jeszcze może zaraz po rękach każą się całować urzędnicy wszyscy naprawdę niby kraj taki prospołeczny prorodzinny dbający o obywateli pro-life a ludziom żyje się coraz gorzej w tym mi osobie w spektrum Autyzmu boję się jaka czeka mnie przyszłość jak moi rodzice umrą znaczy ja i tak z rozwiedzionej rodziny jestem ale to już nie będę mówił na ten temat w petycji bo to chodzi bardziej o sprawy niepełnosprawnych w tym edukacji, zarazem przepraszam że się tak rozpisałem wiele osób pewnie woli krótkie teksty ale czasami trzeba dłużej pozdrawiam serdecznie.