Który fragment jest fałszywy? Możesz kliknąć kilka zdań w tekście petycji i przy każdym napisać, co jest prawdą. To jest opcjonalne.
Zdania obok siebie są łączone w jedno twierdzenie. Kliknij zdanie ponownie, aby je usunąć.
Sprzeciw wobec trybu przedłużania strefy ograniczeń EP R129 i wzywamy do przywrócenia standardów wynikających z Art. 4 ustawy Prawo lotnicze.
Stanowisko w sprawie strefy EP R129 oraz wykonywania nadzoru nad PAŻP.
Pragniemy zwrócić uwagę na problem adekwatności, proporcjonalności oraz długofalowych skutków stosowanych obecnie środków ochrony przestrzeni powietrznej RP, w szczególności w kontekście kolejnych przedłużeń ograniczeń lotów w strefie EP R129.
Podstawa prawna nadzoru:
Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy – Prawo lotnicze, nadzór nad lotnictwem cywilnym sprawuje Minister Infrastruktury. Obejmuje on w szczególności ocenę funkcjonowania systemu lotnictwa cywilnego, w tym działalności Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej (PAŻP), w tym zapewnienia, aby decyzje PAŻP były zgodne z prawem, zasadą proporcjonalności oraz interesem publicznym.
1. Nieadekwatność środka do charakteru zagrożenia Cykliczne, administracyjne wyłączanie znacznych obszarów przestrzeni powietrznej z użytkowania cywilnego jest środkiem najdalej idącym, a jednocześnie najmniej selektywnym.
Nie różnicuje poziomów ryzyka ani typów operacji lotniczych (GA, BSP, transport pasażerski).
Skutkuje paraliżem aktywności gospodarczej i społecznej w obszarach objętych strefą.
Tworzy precedens administracyjny, który może być wykorzystywany w innych sytuacjach jako rozwiązanie „protekcyjne” bez adekwatnej oceny skutków.
Jeżeli zagrożenie ma charakter:
epizodyczny – środki powinny być krótkotrwałe i precyzyjne, a nie obejmować całe regiony przez tygodnie lub miesiące,
utrzymujący się – państwo powinno wdrażać rozwiązania systemowe (np. stałe struktury przestrzeni, monitorowanie radarowe, procedury reagowania), a nie powtarzać tymczasowe blokady.
Powtarzalne ograniczenia w tej samej konfiguracji przestrzennej wskazują na brak spójnej, długofalowej koncepcji zarządzania ryzykiem i nieprzewidywalność dla użytkowników przestrzeni powietrznej.
2. Aspekt prawny – sprzeczność z intencją ustawodawcy
Art. 119 Prawa lotniczego wyraźnie rozróżnia ograniczenia krótkotrwałe (do 3 miesięcy) od ograniczeń o charakterze długotrwałym, które wymagają wprowadzenia ich w drodze rozporządzenia.
Cykliczne przedłużanie ograniczeń w tej samej konfiguracji przestrzennej, nawet jeśli formalnie mieści się w granicy trzech miesięcy, prowadzi do skutku materialnego zbliżonego do ograniczenia stałego. Takie działanie:
nie odpowiada intencji ustawodawcy,
podważa zasadę proporcjonalności,
narusza pewność prawa dla sektora lotnictwa cywilnego.
3. Rozporządzenie wykonawcze – obowiązek uzasadnienia
Rozporządzenie wykonawcze regulujące wprowadzanie czasowych ograniczeń lotów wymaga, aby:
ograniczenia miały charakter incydentalny,
były stosowane tylko w zakresie i czasie niezbędnym do osiągnięcia celu, dla którego zostały wprowadzone,
istniało stosowne uzasadnienie dla każdego przedłużenia.
W przypadku strefy EP R129 nie udostępniono publicznie:
powodów, dla których ograniczenie musi obowiązywać przez maksymalny okres,
analizy możliwych środków bardziej selektywnych,
przesłanek faktycznych dla utrzymania tej samej konfiguracji przestrzennej.
Brak takiego uzasadnienia powoduje, że stosowanie procedury formalnie zgodnej z rozporządzeniem nie spełnia jego istoty i celu.
4. Działania hybrydowe a „samoograniczanie się” państwa
Praktyka cyklicznych przedłużeń wpisuje się w logikę działań hybrydowych potencjalnego agresora:
wymusza decyzje administracyjne ograniczające aktywność cywilną i gospodarczą,
przerzuca koszty destabilizacji na państwo broniące się,
nie wymaga eskalacji militarnej ze strony agresora, a mimo to paraliżuje własną przestrzeń powietrzną.
5. Społeczeństwo jako element odporności państwa
Nowoczesna doktryna bezpieczeństwa zakłada, że obrona państwa obejmuje całe społeczeństwo, a nie wyłącznie siły zbrojne.
Lotnictwo cywilne, w tym lotnictwo ogólne i operacje bezzałogowe, wspiera odporność państwa poprzez rozwój kompetencji, infrastruktury i zdolności reagowania.
Powtarzalne wyłączanie tej przestrzeni osłabia odporność państwa w perspektywie średnio- i długoterminowej, ograniczając praktyczne doświadczenie operatorów i rozwój systemu reagowania kryzysowego.
Wniosek:
Dalsze stosowanie kolejnych przedłużeń strefy EP R129 bez szerokiej debaty, prowadzi do utrwalenia praktyki pozbawionej wyraźnego mandatu ustawowego i systemowego uzasadnienia strategicznego.